web analytics

I share because I care

I hope that what I’ve wrote is without a lot of mistakes but if a did make a mistake writing this, don’t hesitate to tell me ;).

People often don’t realise that they’ve got so much in they’re lives. That’s including myself by the way, just so you know that I’m not trying to be a know-it-all or something. They, or better saying, we, only look at what someone else has got, or what we think we need to be, or get, happy. But if we would change our perspective to what we’ve already got and what we could lose with a snap of our fingers, than we could see the beautifull things that are already there. With that, I mean simple, but really important things, like love and affection. A place you can call home or maybe even something simple like a smile you’ve gotten from a person you’ve seen outside.

Imagine you won’t get, or have, those simple things anymore, than you would be completely lost. Some people did lose some of those things and got really unhappy. In my opinion life is not about material things, however even I do agree they certainly do come in handy. Life is about those small things that are given to you, most of the times by someone else, someone who cares. Those things that are given to us, day by day, that’s making our lives worthy. Let us see things from another perspective, let us celebrate, be greatfull and thankfull about all we’ve got and are able to give.

It’s important what you get, but it is just as important to share and give. Let’s just give those small things to people around us because you never know what it might do or mean to someone. Maybe, with a simple smile, you could make someone’s day.

Let us no longer suffer from all the things we haven’t got. I hope that, with this, I’ve got you thinking. I don’t wan’t to use this as pointing a finger or an accusation or an epistel about how ungreatfull everyone is. It’s just an insight I wanted to share and I hope you see this at something that, you and me, can practise and get better at so that day by day our feeling about how truly blessed we are will grow. And for us to learn how we have the power to help others and that it doesn’t have to be a great gesture but that a smile or a small gesture is just as important.

Sorrow is something we can share so it will get smaller, happiness and love is something we can share so it will get bigger. I share because I care.

verleden – heden – toekomst

Gezeteld in het verleden 

Dat ontzettend eenzaam is 

Gedreven door het heden  

Dat moeilijk en vechten is 

Toewerken naar de toekomst 

Die hopelijk verlichting biedt 

Met de toekomst in het verschiet 

Blijf ik vechten, blijf ik doorgaan 

In de hoop de zon te zien opgaan 

Die mijn leven  

Wat kleur zal geven  

Zodat mijn pijnlijke verleden  

Naar de achtergrond verdreven 

Zal echter altijd blijven bestaan 

Maar niet langer 

Met mij op de loop kan gaan  

Toekomst

Als ik adem
Als ik leef
Mijn verleden
Eindelijk een plekje geef

Als ik niet langer verdwijn
In de diepte van de poel
Vol verdriet, vol pijn
Die binnen in mij huist

Als ik mijzelf kan omarmen
Met alles wat ik ben
Niet langer verberg
Wat ik niet kan accepteren

Als ik mijzelf kan zien
Zoals ik werkelijk ben
Weten dat ik het verdien
Om gelukkig te kunnen zijn

Als ik kan overwinnen
Mijzelf, de angst, de pijn
Dan doet de tijd de rest
En zal ik ooit gelukkig zijn

De draaimolen des levens

De wereld draait, suist, beukt en stuitert als een overenthousiaste draaimolen. Het probeert mij mee te voeren in zijn razende strijd tegen de tijd. Voor een paar minuten kan ik me staande houden in deze kolkende razernij waarna ik tegen de muur van het verleden aangesmeten word.

Ik sta verdwaasd op, verdoofd door de pijn. Ik voel mijn lichaam niet en kijk de duisternis in. Ik ben moe van de wilde rit, aan de andere kant heb ik het gevoel dat ik iets mis doordat ik niet langer op deze draaimolen plaats kan nemen maar mijzelf aan de zijkant, als toeschouwer, plaats.

Ik ben mijzelf ervan aan het overtuigen dat die draaimolen ook goede dingen brengt zoals liefde en geluk, ook al zijn deze gevoelens zeer zeldzaam aan mij toebedeeld.

Mijn lichaam voelt week en zwak, ik ben geradbraakt. Mijn hoofd kan geen rust vinden. Ik blijf mezelf pijnigen met de val, die overigens niet de eerste was, en hoe ik maar zo snel mogelijk weer op de draaimolen plaats kan nemen.

Ik voel me gedistancieerd, van mezelf, van het leven en dat maakt me angstig. Ik adem en dus leef ik nog maar van binnen raast het vuur onverminderd door.

Leef ik nog als ik constant word verteerd door vuur? Als ik opgegeten word door pure angst gecombineerd met de immer aanwezige pijn en het constante gevoel van verdriet? Hoe moet ik mezelf dan wapenen tegen het harde leven? Hoe kan ik mezelf beschermen tegen de boze en pijnlijke wereld als ik niet kan herstellen wat de wonden die ik al heb opgelopen?

Vorig jaar

Omdat ik mijn blahwg leeg gehaald heb, een tijdje geleden (vooral vanwege persoonlijke artikelen die niet meer relevant waren en waarvan ik graag wilde dat ze zouden verdwijnen) kan ik dus ook niet terug verwijzen naar posts van een jaar geleden. Waarom zou je dan willen verwijzen naar een jaar geleden? Nou vanwege een gedicht dat ik toen schreef met betrekking tot de Paasgedachte.   (meer…)

Vrij als een vogel

Vrij als een vogel
Om te zien
Wat anders misschien
Verborgen was gebleven

Mijn gevoel opgewreven
Als een kostbaar juweel
Mijn liefde, zacht als fluweel
Om mijn eigen hart gevouwen

Weg met de pijn, het wantrouwen
Richting anderen en mijzelf
De pijn is verdwenen
En soms opnieuw verschenen
Maar dan in minder grote mate

Ik heb niet langer de angst
Dat iedereen me zal verlaten
Ik ben niet langer het bangst
Om alles te verliezen

Ik heb geleerd mijn gevoel te verkiezen
Boven het gemak van emotieloos leven
Ik heb geleerd mijzelf, met alles, te geven
Aan diegene die dat verdient

%d bloggers op de volgende wijze: